آن یک چون خیار تر این یک کوه بیستون

چون به رخ افکنم گره کای پسر و بیا بده

هبچ نگویدم که چه هیچ نپرسدم که چون

کیرش خرد و مختصر کونش و ز پاچه تاکمر

سر چو به خاک برنهد ت ن به هلاک در دهد

از چپ و راست برجهد همچو تکاور حرون

هرگه در سپوزمش ناف و شکم بدوزمش