عربده اش زیادکم آشتیش بسی فزون

پند مرا به جان شنو دل بنه بر نهال نو

تن به بلا شود گرو در سر عشق یار دون

زن به ره بتی قدم تازه چو روضه ارم

ببش ز مه جمال او کم به شماره سال او

تا به گه وصال او چیره تو باشی او جبون

بی رم و طمه و لگد خم کنیش چو دال قد