ببش ز مه جمال او کم به شماره سال او

تن به بلا شود گرو در سر عشق یار دون

زن به ره بتی قدم تازه چو روضه ارم

عربده اش زیادکم آشتیش بسی فزون

تا به گه وصال او چیره تو باشی او جبون

بی رم و طمه و لگد خم کنیش چو دال قد

زان سپسش به جزر و مد راست کنی الف به نون