چه سوزی این همه نارت که ریخت بر بستر

دو لاله گشته عیان از دو نرگس مسکین

چه گفت گفت که ای آسمان فضل و هنر

ز فرقدین تو چندین چرا چکد پروین

چه پیچی این همه مارت که هشت بر بالین

مگر خیال سر زلف من نمودی دوش

که بر تنت همه تابست و بر رخت همه چین