که بر تنت همه تابست و بر رخت همه چین

چه سوزی این همه نارت که ریخت بر بستر

چه پیچی این همه مارت که هشت بر بالین

مگر خیال سر زلف من نمودی دوش

بگفتمش به شبی کابر پیلگون از برف

همی فشاند ز خرطوم پنبه سیمین

ز بس که سوده کافور بر زمانه فشاند