همی فشاند ز خرطوم پنبه سیمین

مگر خیال سر زلف من نمودی دوش

که بر تنت همه تابست و بر رخت همه چین

بگفتمش به شبی کابر پیلگون از برف

ز بس که سوده کافور بر زمانه فشاند

زمین ز حمل سترون شد آسمان عنین

به چشم من دو سه الماس سوده ریخت ز برف