ز بس که سوده کافور بر زمانه فشاند

که بر تنت همه تابست و بر رخت همه چین

بگفتمش به شبی کابر پیلگون از برف

همی فشاند ز خرطوم پنبه سیمین

زمین ز حمل سترون شد آسمان عنین

به چشم من دو سه الماس سوده ریخت ز برف

سحرگهان که ز مشرق وزید باد بزین