زمین ز حمل سترون شد آسمان عنین

بگفتمش به شبی کابر پیلگون از برف

همی فشاند ز خرطوم پنبه سیمین

ز بس که سوده کافور بر زمانه فشاند

به چشم من دو سه الماس سوده ریخت ز برف

سحرگهان که ز مشرق وزید باد بزین

ز درد چشم چنانم کنون که پنداری