ز درد چشم چنانم کنون که پنداری

زمین ز حمل سترون شد آسمان عنین

به چشم من دو سه الماس سوده ریخت ز برف

سحرگهان که ز مشرق وزید باد بزین

به چشم من مژه از خشم می زند زوبین

چو این شنید ز جا جست و نام خواجه دمید

بهر دو چشمم و پذرفت درد من تسکین