خادم شنید و رفت و می آورد و دادمان

دارند پیشش آینه یاران همنشین

گفتم به شکر این سخن اکنون خوریم می

تا بو که شادمانه شود خاطر غمین

پر کرده داشت گفتی از می دو ساتکین

زان می که بود مایه یک خانمان نشاط

زان می که بود داروی یک دودمان حزین