در طاس چرخ ولوله اندازد از طنین

زان می که بود مایه یک خانمان نشاط

زان می که بود داروی یک دودمان حزین

زان می که گرذباب خورد قطره یی از آن

هی باده خورد وهر زرخش رست ارغوان

هی بوسه داد و هی ز لبم ریخت انگبین

گفتا چه شد که بی خبر ایدون ز ملک جم