هی بوسه داد و هی ز لبم ریخت انگبین

زان می که گرذباب خورد قطره یی از آن

در طاس چرخ ولوله اندازد از طنین

هی باده خورد وهر زرخش رست ارغوان

گفتا چه شد که بی خبر ایدون ز ملک جم

بیرون چمی چو شیر دژاگاه از عرین

گر خود براین سری که روی جانب بهشت