بیرون چمی چو شیر دژاگاه از عرین

هی باده خورد وهر زرخش رست ارغوان

هی بوسه داد و هی ز لبم ریخت انگبین

گفتا چه شد که بی خبر ایدون ز ملک جم

گر خود براین سری که روی جانب بهشت

هاچهر من به نقد بهشی بود برین

از چین زلف من به ریاحین و گل هنوز