وی شخص روزگار به ذات تو مستعین

اطوار دهر داند از رای پس نگر

ادوار چرخ بیند از حزم پیش بین

ای نور آفتاب ز رای تو مستعار

جز خنجرت که دیده جمادی که جان خورد

یا لاغری که کشوری از وی شود سمین

هرگه کنم ثنای تو آید به گوش من