چیند شاخ ضیمران بوید برگ یاسمین

مانا با چه دوزخی رام شد آن بهشت رو

کز لب کوثر آیتش نوش نماید انگبین

حالی ازدو چهر او و آندو کمند خم به خم

پاس دگر چو بگذرد بستر خواب گسترد

تا به فراش خوابگه تن دهد آن بلای دین

پس ز در ملاعبت آید وگیردش ببر