بس که مهیب و جان شکر چشمش درگه نگه

زیر کمرش کوه سان شکل سرین ز بس سمین

آیت حسن و دلبری از خم طره اش عیان

راست چو نقش نصرت از رایت پور آتبین

گفتی در دو چشم او شیر ژیان بود مکین

هرچه شکنج و پیچ و خم بو د به زلف او نهان

هرچه فریب و رنگ و فن بود به چشم او ضمین