ای کاخ نو رشک بهشت از خشت جاویدش سرشت

از وی هزاران ساله راه تا پایه چرخ برین

از نام شمشیرش چنان آسیمه خصم بی نشان

کز دل کند بدرود جان هرگه نیوشد حرف شین

با نزهتش جنت کنشت با رفعتش گردون زمین

آنانکه خصمت را دلیل قهرت نماند جز فتیل

از صلب بابکشان سبیل از ناف ما مکشان جنین