با نزهتش جنت کنشت با رفعتش گردون زمین

از نام شمشیرش چنان آسیمه خصم بی نشان

کز دل کند بدرود جان هرگه نیوشد حرف شین

ای کاخ نو رشک بهشت از خشت جاویدش سرشت

آنانکه خصمت را دلیل قهرت نماند جز فتیل

از صلب بابکشان سبیل از ناف ما مکشان جنین

لفظ تو را خواندم گهر شد خیره بر رویم قدر