ناگاه سر به عشوه فراگوش من نهاد

ما را ز روزگار نیاگان آتبین

زان می که گر برابر آبستنی نهند

پاکوبد از نشاط به زهدان او جنین

کاید زری به فارس شهنشاه راستین

این گفت و اسب راند و من از وجد این خبر

گاه از یسار او متمایل گه از یمین