ما را ز روزگار نیاگان آتبین

مینا و جام را به در آوردم از بغل

هی هی چه باده داروی یک خانمان حزین

خوردیم از آن میی که جز او نیست یادگار

زان می که گر برابر آبستنی نهند

پاکوبد از نشاط به زهدان او جنین

ناگاه سر به عشوه فراگوش من نهاد