مینا و جام را به در آوردم از بغل

کایدون کجاست باده بده یک دو ساتکین

ناخورده میی به جان تو گر پاسخ آورم

می ده که هرچه بخت گمان کرد شد یقین

هی هی چه باده داروی یک خانمان حزین

خوردیم از آن میی که جز او نیست یادگار

ما را ز روزگار نیاگان آتبین