هی هی چه باده داروی یک خانمان حزین

ناخورده میی به جان تو گر پاسخ آورم

می ده که هرچه بخت گمان کرد شد یقین

مینا و جام را به در آوردم از بغل

خوردیم از آن میی که جز او نیست یادگار

ما را ز روزگار نیاگان آتبین

زان می که گر برابر آبستنی نهند