گاهش ز خوی بدن شده پرلولو عدن

از بس جننده برق به نعل اندرش مکین

کف از لبش چکیده چو آویزهای در

کوه از سمش کفیده چو دندان های سین

گاهش زکف دهن شده پرگوهر ثمن

گه شد به بیشه ای که زمین پیش او فلک

گه شد به پشته یی که فلک پبش او زمبن