ناگه برآمد ابری و بارید آنچنانک

لیکن بسی شگرف تر از وهم دوربین

وز تیغ هاگذشت به باریکی صراط

لیکن بسی درازتر از روز واپسین

گفتی ذخیره دارد دریا در آستین

این طرفه تر که شب شد و ظلمات نیستی

گفتی به گرد هستی حصنی کشد حصین