جاه وخطر آنجاست که بخت تو برد رخت

دامانش چو کان آمده از جود تو محشو

وقتی شرر دوزخ می کرد صدایی

قهر تو بدوگفت یکی گوی و دو بشنو

فتح و ظفر آنجاست که کوی تو کند غو

خالی شود ار ساحت دنیا ز تر و خشک

حالی بلآلی کندش جود تو مملو