تا می چکند نهر ز راوند و ز آمو

ملکش پی آرامش خلقست یکی باغ

تیغش پی شادابی آن باغ یکی جو

ز ایزد رسدش بخت نه از تخت و نه از تاج

با حمله او خصم که و پای ثباتش

روزن چه و پهناش چو دریا کند آشو

با صدمه قهرش چه بود بروی دشمن