این شعر فرستادم و امید قبولست

بنشستم و بگذاشته سر بر سر زانو

از لجه خاطر به در آوردم در دم

غواص وش این نظم که چون رشته لولو

جز شعر چه آید دگر از مرد سخنگو

تاکامروایی نه به عقلست و به تدبیر

تا قلعه گشایی نه به زورست و به بازو