تیغ بر روی هم کشند اقران

تا نفس از گلو رسد به شفاه

دل گردان ز چاک پیراهن

برجهد چون ز باد بند قباه

گرز بر فرق هم زنند اشباه

تو چو خورشید چرخ وقت طلوع

از کمینگه برون شوی ناگاه