یکیش ساغر می داده کای بشیر بنوش

تمام دیده بود هر کجا کنند نگاه

لبش پر آبله گردیده چون سپهر به شب

ز بس که بومه زدندش ز هرطرف به شفاه

یکیش نقد روان بر ده کای برید بخواه

ز هر کرانه گروهی گرفته دامن او

که ای بشیر چه داری خبر ز فتح هراه