هم او بسان سقنقور بر فزودش باه

سوارگشته سرانگشت من به پشت قلم

بدان مثابه که رویینه تن بر اسب سیاه

اگر نه خامه من بود نظم عنین بود

شها جدا ز جنابت به حیرتم که مرا

چگونه روز شود هفته هفته گردد ماه

چنان سپاه محن بر دلم هجوم آرد