سوارگشته سرانگشت من به پشت قلم

از آنکه راه ندارد به هیچ دل اکراه

یکی منم که به میدان مدح گوی سخن

به صولجان بلاغت ربودم از اشباه

بدان مثابه که رویینه تن بر اسب سیاه

اگر نه خامه من بود نظم عنین بود

هم او بسان سقنقور بر فزودش باه