یکی منم که به میدان مدح گوی سخن

جهانیان همه انباز راحتند و رفاه

به ویژه فارس که گویی بهشت را ماند

از آنکه راه ندارد به هیچ دل اکراه

به صولجان بلاغت ربودم از اشباه

سوارگشته سرانگشت من به پشت قلم

بدان مثابه که رویینه تن بر اسب سیاه