به صولجان بلاغت ربودم از اشباه

به ویژه فارس که گویی بهشت را ماند

از آنکه راه ندارد به هیچ دل اکراه

یکی منم که به میدان مدح گوی سخن

سوارگشته سرانگشت من به پشت قلم

بدان مثابه که رویینه تن بر اسب سیاه

اگر نه خامه من بود نظم عنین بود