شها جدا ز جنابت به حیرتم که مرا

بدان مثابه که رویینه تن بر اسب سیاه

اگر نه خامه من بود نظم عنین بود

هم او بسان سقنقور بر فزودش باه

چگونه روز شود هفته هفته گردد ماه

چنان سپاه محن بر دلم هجوم آرد

که گم شود تنم اندر میانه گاه بگاه