شاه را خواست به وجد آرد و خرسند کند

صله ام داد و ثنا گفت و بیفزودم جاه

محرم خاص ملک کان ادب اسمعیل

که به شوخی بر شه منفردست از اشباه

گفت کای خسرو گردون فرسیاره سپاه

مر مرا بود کهن ساله زنی دایه چرخ

پیل خرطوم و زرافه تن و بوزینه نگاه