چون نجست آب ز فواره ام از عجز عجوز

با چنان ناخوش رویی که بود شهوت کاه

تار و پود هوسم پاره شد از بس که به جهد

دست و پا می زدم از بهر شبق چون جولاه

لگدی زد که بجستم چو ز فواره میاه

آبرویم همه برخاک سیه ریخت چو دید

دلو من خشک لب افتاده نگون بر لب چاه