سوزنی را که ببایست زدن بر دیباه

حرکت رفت ز پبش و برکت رفت ز پس

حرکت بی برکت رو ندهد اینت گواه

بر خش ثوب پلاسینه فرو نتوان کرد

خود از آن گونه که می بردمد از دام جوی

راست در دریا هرگز نشود شاخ گیاه

لاجرم بر در آن لجه بس ژرف و عمیق