راست در دریا هرگز نشود شاخ گیاه

بر خش ثوب پلاسینه فرو نتوان کرد

سوزنی را که ببایست زدن بر دیباه

خود از آن گونه که می بردمد از دام جوی

لاجرم بر در آن لجه بس ژرف و عمیق

میل من خفت و مرا دست هوس شد کوتاه

زال حسرت زده از پیش و من آزرده ز پس