که روان درگذر صرصر می جثه کاه

بر وجودم غم عشقش بشد آنسان چیره

که یکی شیر ژیان گاه جدل بر روباه

گشت نابود چنان در غم او هستی من

شور عشقش دل ویرانه من کرد خراب

که خرابست به هر ملک که بگذشت سپاه

رفتمش پیش و به صد لابه سرودم غم خویش