که یکی شیر ژیان گاه جدل بر روباه

چشم از بس که ز سیل مژگان ریخت سرشک

خردم گفت که بس کن بلغ السیل ذباه

بر وجودم غم عشقش بشد آنسان چیره

گشت نابود چنان در غم او هستی من

که روان درگذر صرصر می جثه کاه

شور عشقش دل ویرانه من کرد خراب