خردم گفت که بس کن بلغ السیل ذباه

عقرب زلف کجش بر جگرم نیشی زد

که چو افعی زده از سینه برآوردم آه

چشم از بس که ز سیل مژگان ریخت سرشک

بر وجودم غم عشقش بشد آنسان چیره

که یکی شیر ژیان گاه جدل بر روباه

گشت نابود چنان در غم او هستی من