عقرب زلف کجش بر جگرم نیشی زد

ظن برد کآب حیاتست و بنوشد ناگاه

بخ بخ از ماه رخش متعنی الله به

هی هی از سرخ لبش صیرنی الله فداه

که چو افعی زده از سینه برآوردم آه

چشم از بس که ز سیل مژگان ریخت سرشک

خردم گفت که بس کن بلغ السیل ذباه