که چو افعی زده از سینه برآوردم آه

بخ بخ از ماه رخش متعنی الله به

هی هی از سرخ لبش صیرنی الله فداه

عقرب زلف کجش بر جگرم نیشی زد

چشم از بس که ز سیل مژگان ریخت سرشک

خردم گفت که بس کن بلغ السیل ذباه

بر وجودم غم عشقش بشد آنسان چیره