چشم از بس که ز سیل مژگان ریخت سرشک

هی هی از سرخ لبش صیرنی الله فداه

عقرب زلف کجش بر جگرم نیشی زد

که چو افعی زده از سینه برآوردم آه

خردم گفت که بس کن بلغ السیل ذباه

بر وجودم غم عشقش بشد آنسان چیره

که یکی شیر ژیان گاه جدل بر روباه