ظن برد کآب حیاتست و بنوشد ناگاه

قد موزونش چون نخل امانی خرم

روی میمونش چون روز جوانی غم کاه

بدنش صاف بدانگونه که هرکش بیند

بخ بخ از ماه رخش متعنی الله به

هی هی از سرخ لبش صیرنی الله فداه

عقرب زلف کجش بر جگرم نیشی زد