قد موزونش چون نخل امانی خرم

طره طرارتر از طینت افغان فراه

رخ به قامت چو به شمشاد ز سوری خرمن

مو به عارض چو به گلزار زا کسون خرگاه

روی میمونش چون روز جوانی غم کاه

بدنش صاف بدانگونه که هرکش بیند

ظن برد کآب حیاتست و بنوشد ناگاه