شاید ار پیش پرند تو نپاید دیباه

قاطعان طرق ایدر که به کین خاسته اند

وقت آنست که بدهی همه را باد افراه

تو عقابی به صلابت اگر اینان عصفور

قصه کوته به دهان ریش فرو بردم و چشم

بر دریدم چو هژبری که کند تیز نگاه

هیات ریش من از دور چو دزدان دیدند