هیات ریش من از دور چو دزدان دیدند

شاید ار پیش پرند تو نپاید دیباه

قصه کوته به دهان ریش فرو بردم و چشم

بر دریدم چو هژبری که کند تیز نگاه

زود گشتند گریزان همه با حال تباه

آن بدین گفت که اینست عمودی ز آهن

که فرامرزکشیدی به کتف گاه به گاه