که فرامرزکشیدی به کتف گاه به گاه

هیات ریش من از دور چو دزدان دیدند

زود گشتند گریزان همه با حال تباه

آن بدین گفت که اینست عمودی ز آهن

این بدان گفت نه دیویست سیه کز سر خشم

پی بلعیدن ما پشت نمودست دوتاه

آن دگر گفت که اهریمن آدم خوارست