تراست چشم کحیل و مراست جسم علیل

ز فکر زلف دراز تو عمر من کوتاه

ترا شکنج به گیسو مرا شکنجه به جان

مراکلال به خاطر تراکلاله به ماه

تراست خال سیاه و مراست حال تباه

اگر نه چشم تو افراسیاب ترک چرا

به گردش از مژه صف بسته از دو روی سپاه